Hete tiener meisjes opa kleindochter sex

hete tiener meisjes opa kleindochter sex

...

Intiem zonder condoom neuken friesland



hete tiener meisjes opa kleindochter sex

...




Een lekker potje neuken sex ogloszenia rotterdam

  • Eerst het realiseren dat ik mijn moeder echt nooit meer wezenlijk kon aanraken. Hoe was ik toen ik zou sex maatje zoeken thuisontvangst heerlen was als mijn kind nu?
  • Kan ze accepteren dat haar gezicht en leven nooit meer als vanouds zullen zijn? Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. Het werd een vreselijke maar ook een mooie tijd.
  • Eerst hadden mijn ouders verdriet om de tuinderij die ze 2 keer moesten verkopen, 5 keer verhuisd, ma die ziek is geworden en op 56 jarige leeftijd overleed. Ze zijn verder gegaan met de bestraling van haar hoofd.




Escort vrouwen limburg seks advertenties


Zoals in je eentje op pad gaan. Lara wil niets liever dan haar angsten overwinnen en klopt aan bij haar vrienden. Hoe pak je een nieuwe situatie aan als je een handicap hebt? Zij zeggen dat ze in zichzelf moet geloven. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Gaat het Lara lukken om in haar eentje een spannende treinreis te ondernemen?

Kunal 14 is blind. Maar dat geeft niks, vindt hij zelf: Dat vindt zijn oma ook. Zo kent hij alle hoofdsteden van de wereld uit zijn hoofd en blaast hij iedereen omver met zijn schorre zangstem. De Indiase Kunal woont bij de nonnen in een kostschool.

Binnenkort is de Monsoonshow, een zangwedstrijd waar voornamelijk ziende kinderen aan meedoen. Kunal is zo slim om zijn klasgenootje Neeraja te vragen om samen met hem een duet te zingen; zij heeft toevallig de allermooiste stem die er bestaat. Terwijl zuster Ria hen helpt bij de voorbereidingen, zien we hoe Kunal zich door niets of niemand laat weerhouden. Hij vecht, speelt cricket, acteert en zingt. De elfjarige Noëll is autistisch en vindt moeilijk aansluiting bij anderen.

Achter op de motor van zijn buddy Gerrit hoeft hij even niks en voelt hij zich vrij, in tegenstelling tot de veeleisende wereld daarbuiten. Vechten tegen de wind. De twaalfjarige Amber heeft geen haar. Ze zal nooit haren in de wind kunnen laten wapperen zoals de modellen van de shampoo reclames.

Maar Amber ziet het positief. Want met het uitzoeken van haar nieuwe pruik, kan zij beslissen wat voor soort meisje ze wil zijn. Lydia 15 heeft een zeldzame bloedziekte waarvan ze maar niet geneest. De artsen doen een ultieme poging haar te genezen met een beenmergtransplantatie. Deze spannende periode moet Lydia ondergaan in een afgesloten ruimte, gescheiden van familie en vriendinnen. Het meisje met de witte huid.

Anastazia woont in Tanzania. Haar ouders, de buren en bijna iedereen in haar land is pikzwart. Maar Anastazia is wit. Want Anastazia heeft albinisme, en dat betekent dat haar huid, haren en ogen geen pigment bevatten. In veel landen in Afrika geloven mensen dat albino's magische krachten bezitten en dat hun lichaamsdelen je rijk en succesvol kunnen maken. Van botten worden amuletten gemaakt die voor veel geld worden verkocht. Daarom wordt er op kinderen zoals Anastazia gejaagd en worden ze zelfs vermoord.

Toen Anastazia zes jaar was, moest ze haar dorp ontvluchten. Het was te gevaarlijk om bij haar ouders te blijven wonen. Sindsdien verblijft ze, net als honderden andere albinokinderen, zonder ouders of familie, in een opvanghuis. Achter de hekken is ze veilig, maar het leven is er geen pretje. Iedere dag eten ze bonen met rijst. Van spaghetti of sushi heeft Anastazia nog nooit gehoord.

Ze slaapt met heel veel andere kinderen op een zaal waar het warm is en benauwd. Haar ouders heeft Anastazia al jaren niet gezien. Maar ze heeft gehoord dat ze binnenkort eindelijk eens op bezoek zullen komen. Mijn lijf, mijn leven. Sabina 12 behoort tot de Masai-stam in Kenia, een kleurrijk volk met eeuwenoude tradities. Ze is trots op haar afkomst, maar er is één gewoonte waar ze fel op tegen is: Ze wil verder leren, advocaat worden en geld verdienen.

Sabina besluit dat het tijd is voor verandering. Onze kiloknallers hebben keihard geknokt dit jaar! Tegen de vooroordelen en voor meer zelfvertrouwen. Want zoals Lieke terecht zegt: Ze hebben gezweet, gesport, gelachen en gehuild.

We zagen de pieken en de dalen. Nu is het is tijd voor de finale: Kiloknallers sluit af zoals het begon: Weg met de weegschaal. Soms weegt de last van zwaar zijn zwaarder dan de kilo's Mo krijgt een tegenvaller te verduren en vindt dat de uitvinder van de weegschaal de PIEP kan krijgen. En hij is niet de enige die niet van wegen houdt. Hoe blijf je in jezelf geloven als de weegschaal niet in je gelooft?

Nick werkt aan een betere band met zijn broer, die na de scheiding bij zijn vader woont. Naomi heeft soms het gevoel dat ze zichzelf 'verstopt'. Durft ze zichzelf te laten zien als ze gaat zwemmen met vrienden?

Hongerige hersenen en duizenden dokters. Waarom hou je toch zo van snoep en waarom loopt het water in de mond bij het zien van patat? Kun je daar iets tegen doen?

De Kiloknallers zoeken het uit! Lieke moet helaas weer naar de dokter, Mo baalt ervan dat hij is aangekomen en Mathilde zoekt hulp.

Zon, zee en zorgen. Voordat de kiloknallers uitvliegen naar Sicilië, Ibiza en het pittig warme Egypte, maken ze de tussenstand op: Naomi heeft een dipje en maakt nieuwe afspraken met haar moeder, Nick en Mo krijgen goed nieuws.

En op vakantie heb je nog steeds obesitas. Verre vaders en dunne broers. Hoe kan het toch dat Mathilde zo zwaar is en haar broer niet? Ze zoekt het uit! Naomi geeft tijdens een zwempartij toe dat ze best jaloers is op haar dunne vriendin. Nicks vader en broer wonen na de scheiding in een andere provincie en dat is niet altijd makkelijk. Ook Lieke heeft gescheiden ouders: Er wordt geschaakt, geturnd, een hamster begraven en er zijn awesome bikini tips!

Pesten sucks en andere feiten. Hoe ga je er mee om en hoe krijg je meer zelfvertrouwen? Lieke geeft Naomi goed advies, Nick is jarig en Mo moet naar een woedecursus maar ziet dat totaal niet zitten. Het haar van Ahmad.

De Syrische vluchteling Ahmad wil wat terug doen voor Nederland. Hij laat zijn haar groeien zodat er een pruik van kan worden gemaakt voor een kind met kanker.

Maar wordt hij nog wel uitgenodigd mee te voetballen als de kinderen denken dat hij een meisje is? Het is voortdurend in het nieuws: En iedereen denkt te weten wat we eraan moeten doen.

Maar hoe is het nou écht om te zwaar te zijn? Vijf kinderen met obesitas doen hun verhaal. Scott heeft een ongeluk gehad en kan nooit meer lopen. Zijn vriendin Julia is alles voor hem, maar heeft ook haar eigen leven. Scott wil daarom minder afhankelijk zijn en krijgt een hulphond. Maak kennis met de grote helden die een jaar lang hun hele leven laten zien: Lieke, Naomi, Mohamed, Mathilde en Nick.

Ze knallen het nieuwe jaar in met hun wensen, voornemens en verlangens. We zien het twaalfjarige meisje Kaylee. Ze is als driejarig meisje geadopteerd en kwam vanuit Lesotho terecht in een klein dorp in Friesland. Ze is het enige meisje op school met kroeshaar. En dat vindt ze vervelend. Kaylee en haar moeder hebben geen idee hoe ze kroeshaar moeten verzorgen. En er is niemand in hun omgeving die goede raad kan geven. Steeds weer raakt het in de klit.

Kaylee is het zat om altijd maar degene met dat lastige haar te zijn. Samen met haar moeder besluit ze op zoek te gaan naar iemand die haar kan helpen. Chenelva en Sheneeva zijn een Siamese tweeling. Op zoek naar hun eigen identiteit willen ze zelf beslissingen nemen en willen ze niet meer steeds dezelfde kleren dragen. Lukt het om hun moeder hiertoe over te halen? Kunstenaar Dante en Ans Markus. Sinds het moment dat Dante uit Den Haag voor het eerst een potlood in haar handen had, is ze begonnen met tekenen.

En daar is ze eigenlijk nooit meer mee opgehouden. Dante 13 besteedt elk vrij uurtje van de dag aan haar tekeningen, dromerig, magisch, en vaak met een transformatie of vrouwenlichaam als onderwerp.

Door zichzelf als meisje te tekenen, wordt ze op papier precies datgene wat ze eigenlijk al is; geboren als jongetje, maar voor haar gevoel altijd al een meisje.

In het echte leven moet ze echter nog een aantal jaar wachten voordat ze echt kan transformeren en daar wordt ze soms erg verdrietig en jaloers van. Tekenen helpt dan een hoop. In deze aflevering ontmoet Dante kunstenares Ans Markus, op wie ze eigenlijk meer blijkt te lijken dan ze in eerste instantie dacht.

Ans helpt haar met wat Dante het aller moeilijkst vindt: De voeten van Manuela Solis Velasquez. Manuela uit Guatamala zit altijd op haar kamer, op haar houten bed. Daar staart ze wat naar het plafond. Of ze kietelt haar broertje of kijkt tv. Dan duikt ze in een droomwereld waar mensen gewoon naar school gaan, dansen, verliefd worden én mooie schoenen dragen. Want dat is haar grote wens: Maar met de voeten die ze nu heeft, zal die droom nooit uitkomen.

Door haar klompvoetjes kan ze niet lopen. Zelfs niet eens staan. Gelukkig heeft ze een hele lieve grote zus, die voor haar zorgt. Haar vader is overleden en haar moeder woont sinds kort in de Amerika om geld te verdienen.

Ze mist haar moeder enorm. Vooral nu er iets heel belangrijks gaat gebeuren. Er is een arts die haar zal opereren. En dat zal haar eindelijk vrijheid geven om te lopen, te rennen en op zwarte hakjes de wereld te verkennen! De tienjarige Pien is zeer begaan met het lot van de bijen. Nu ze gehoord heeft dat bijen bedreigd worden en verdwijnen, weet ze één ding zeker: Terwijl ze gif verspreidt om haar bijen te laten overleven, krijgt ze zelf ook gif toegediend om haar leven te redden.

Ze wordt behandeld voor botkanker waardoor ze veel naar het ziekenhuis moet. Een vervelende plek, vindt ze, vooral omdat ze daar helemaal niet naar buiten kan. Met haar vriend Bouwe bedenkt Pien plannen en acties om de bijensterfte tegen te gaan.

Zelf imkert ze in de achtertuin en droomt van een bezoek aan de koolzaadvelden, het nectarparadijs voor bijen. In het voorjaar wil ze hier dolgraag haar bijen laten uitvliegen. Gelukkig hebben de doktoren goede hoop voor de zieke Pien. Zal het haar lukken haar bijen mee te nemen naar het koolzaad?

Michelle baalt ervan dat ze zwaarder is dan de meeste andere meiden maar ze wil geen spriet te worden, zoals haar tweelingzus. Gewoon ietsje dunner, dat zou al heel wat zijn. Eigenlijk had Michelle helemaal niet in de gaten dat ze steviger is dan de rest, tot kinderen haar gingen pesten.

Toen kreeg haar zelfvertrouwen een flinke deuk. En nu is Michelle vastbesloten om af te vallen. Maar vindt ze ook haar zelfvertrouwen terug, om net als alle andere meiden in bikini naar het zwembad te gaan? Mijn ouders zijn Hare Krishna's. Brenda 11 haar ouders zijn Hare Krishna's.

Ze komen oorspronkelijk uit India en hebben een eigen Hare Krishna tempel in hun woonkamer. Wie zijn toch die mensen die dansend en zingend over straat lopen? Ze zien er misschien een beetje vreemd uit. Roze en rode jurken en de mannen hebben allemaal een kaal hoofd met een klein staartje.

Brenda gaat samen met haar ouders en andere Krishna's de straat op om hun liefde en respect voor Krishna te betuigen. Ze wast hem elke week en zingt voor Krishna in hun eigen tempel. Wat is het nou eigenlijk voor geloof en wat is het verschil met Moslims en Christenen? Mijn moeder is beperkt. Belinda 11 haar moeder is zwakbegaafd. Na haar geboorte in India is ze ondervoed geraakt waardoor haar hersenen zijn beschadigd. Ze is niet in staat om voor haar dochter te zorgen, dus woont Belinda sinds een paar jaar bij haar opa en oma.

Belinda is een echte puber en erg strijdvaardig. Ze krijgt veel negatieve reacties over haar moeder en haar vader, want ook hij is beperkt. Het maakt haar boos dat mensen zo reageren. Ook baalt Belinda er weleens van dat ze bij haar opa en oma woont, liever had ze bij haar moeder gewoond. Wanneer haar moeder op visite komt bij opa en oma pakt ze haar camera erbij.

Mijn overgrootvader was een NSB'er. Isa's 11 overgrootvader was een NSB'er en is tegen het einde van de oorlog gefusilleerd.

Haar opa leeft nog en heeft zich altijd enorm voor zijn vader geschaamd. Daarom heeft hij het 60 jaar als geheim bij zich gedragen. Pas sinds kort durft hij er open over te praten. Hij was bang dat andere mensen hem zouden veroordelen voor het feit dat zijn vader fout was in de oorlog. Maar was Isa's opa dan ook fout, net als haar overgrootvader? Als ze samen met twee vrienden haar krantenwijk loopt vraagt ze zich af of zij ook zo'n keuze zouden maken.

In een emotioneel gesprek vertelt haar opa wat het voor invloed had op zijn leven. Mijn vader heeft zelfmoord gepleegd. Arthur 12 zijn vader heeft zes jaar geleden zelfmoord gepleegd. Zelf kan hij het woord 'zelfmoord' niet over zijn lippen krijgen - hij vindt het maar een stom woord - en heeft daar iets op bedacht: Arthur vertelt openhartig hoe hij het nieuws over zijn vader te horen kreeg en wat voor het impact het heeft op zijn leven.

Hij wil er graag over vertellen, omdat hij heel vaak negatieve reacties krijgt op school; veel kinderen vinden het maar gek. Ook praat hij erover met zijn zus en moeder. Hoe hebben zij het ervaren, en wat vinden zijn vriendjes er eigenlijk van? Mijn broer en ik wonen in een pleeggezin. Damian 10 en Dinand 12 wonen sinds een paar jaar in een pleeggezin. Ze vinden het super gezellig met hun pleegmoeder en pleegvader.

Ze maken veel lol samen en kunnen het goed met elkaar vinden. Hoe is dat eigenlijk als je niet bij je echte vader en moeder woont? Ze zien hun echte moeder maar 1 keer in de 2 maanden. Veel te weinig vinden ze zelf. Mamma kan niet goed voor ze zorgen. Als Dinand moet afzwemmen komt ze gelukkig kijken. Voor de broertjes heel fijn want dan kunnen ze lekker met haar knuffelen. Mijn zus ligt in coma. Finn 11 heeft een zus 15 die in coma ligt. Zij is aangereden door een auto toen ze op de fiets zat naar school.

Nu woont ze in een revalidatiekliniek voor kinderen in coma. Finn vindt het heel moeilijk om te accepteren dat zijn zus nooit meer de oude wordt. Ze kan niet praten en weet waarschijnlijk niet meer dat hij haar broertje is. Finn filmt de gezinssituatie thuis en zijn bezoek aan zijn zus. Mijn vader is homo.

Wesley 10 heeft een lesbische moeder en een homoseksuele vader. Hij woont bij zijn moeder en haar vriendin in Leeuwarden, en ziet zijn vader voornamelijk in de weekenden. Veel kinderen in Wesley's omgeving reageren negatief op zijn thuissituatie en vinden zijn vader maar vies en raar. En zelfs opa wil niet accepteren dat zijn zoon homoseksueel is. Wesley begrijpt daar niets van en besluit te filmen bij zijn moeder thuis en als hij gaat eten bij zijn vader en diens vriend.

Ook vraagt Wesley zich wel af hoe je nou homo kan worden. Hij is zelf weleens verliefd geweest op een meisje, maar nog nooit op een jongen. Zijn vader legt uit hoe het volgens hem zit. Mijn moeder is illegaal. Shemeyne 10 en haar moeder zijn illegaal.

Hun moeder is vanuit Nigeria gevlucht naar Nederland en de zusjes zijn hier geboren. Hoe is het eigenlijk om illegaal in een land te zijn? Hoe is het als elke dag de dreiging boven je hoofd hangt dat je het land kan worden uitgezet? Shemeyne zit op een Nederlandse basisschool en heeft het nog aan niemand op school durven vertellen dat ze illegaal is omdat ze bang is dat ze de enige is.

Toch vindt ze het belangrijk om haar verhaal te vertellen want misschien zijn er wel meer kinderen die in dezelfde situatie zitten. Janet 10 woont samen met haar ouders en twee oudere zussen, Elske en Siemone, in het Friese Dokkum. Siemone is gehandicapt en kan zonder reden zomaar heel boos worden. Ze schreeuwt dan en gooit met pannen en vorken. Op dat soort momenten is Janet best bang. Binnenkort is dat voorbij, want Siemone verhuist naar een tehuis voor gehandicapten.

Stiekem is Janet een beetje opgelucht, maar ook verdrietig. Mijn zus is een downie. Chris 10 heeft een zusje 6 met het syndroom van down en zit samen met haar op dezelfde basisschool. Hij is dol op zijn zus en wil iedereen laten zien hoe bijzonder zij is. Met zijn beste vriend heeft hij ook een bijzondere band. Wat vindt die eigenlijk van zo'n downie? Chris filmt zijn zus thuis en op school en vertelt hoe dat nou werkt, een downie.

Mijn moeder heeft hiv. Ntsiuoa heeft een moeder met HIV. Ze merkt dat er veel onduidelijkheid is over HIV en dat veel mensen haar moeder eng of vies vinden. Hoe is het eigenlijk als je haar moeder een kus geeft of aanraakt? Drie musketiers zijn het: Storm 9 , Ben 13 en Thomas Drie broers en de middelste is ernstig ziek. Ben heeft een stofwisselingsziekte.

Hoe oud hij kan worden? Niemand die precies weet hoe het zit. Jongste broer Storm kan hem dan niet troosten en oudste broer Thomas is bang dat Ben er misschien niet uitkomt.

De broers zorgen allebei op hun eigen manier voor Ben. Want als Ben blij is, zijn Storm en Thomas ook blij. Zoë 11 doet iedere dag wel wat voor haar vader Peter, die een spierziekte heeft. Maar Peter wil dat ook wel eens zelf doen. Daarom heeft hij bedacht dat het tijd is voor nieuwe schoenen: Eén grote nachtmerrie, vindt Zoë.

Donderdagsochtends heb ik hem voor het eerst gezien. Pas toen ik het met mijn eigen ogen zag, moest ik het wel geloven. De dag erna was de begrafenis. Voor mijn gevoel veel te snel. Het was de vraag of ik in het huur huis van mijn vader kon blijven wonen. Het was een heel geregel allemaal, maar het is gelukt, en ook mocht ik in het huis blijven wonen. Ook kreeg ik in die periode een lieve vriend van mij ik veel steun kreeg.

Nog geen jaar na het overlijden van mijn vader werd mijn moeder ziek. Haar buik werd heel dik, ze kon niet meer naar het toilet.

Na heel veel onderzoeken bleek er een ontsteking in haar darm te zitten die alles afsloot. Ze is eind juni geopereerd. Het zou een simpele operatie zijn, en met een week of 2 zou ze weer naar huis gaan. De vrijdag na de operatie hadden we een bruiloft.

Ik probeerde haar wat moed in te praten, voor de batterij van mijn mobieltje het opgaf. Toen we terug naar huis reden, luisterde mijn vriend de voicemail thuis af. Hij hoorde mijn zusje, dat het niet goed ging met mijn moeder en dat ze weer geopereerd moest worden. Pas toen we thuis stil stonden heeft mijn vriend verteld dat mijn zusje gebeld had. We zijn naar het ziekenhuis gereden, waar ze  geopereerd werd. Het was een lange nacht van angstig afwachten. Ze zijn tot een uur of 5 met haar bezig geweest.

Toen mochten we heel even naar haar toe, ze sliep. Ze had een stoma gekregen, en lag aan heel veel slangetjes en werd beademd.

Hierna volgden 2 spannende maanden op de intensive care, waarbij er steeds weer tegenstagen waren, en ze is nog 5 keer geopereerd. Al met al is ze 9 maanden bezig geweest met ziekenhuis en verpleeghuis voor ze op 15 maart naar huis kon.

Ondertussen was ik gaan samenwonen met mijn vriend. Thuis had ze veel hulp nodig. Door haar te dikke buik kon ze niet meer bukken. Ook het stoma zorgde regelmatig voor problemen. Ze probeerde net als altijd alles goed te regelen, en ze knapte heel langzaam een beetje op. Ze kreeg toch weer wat tegenslagen en ook een aantal spannende momenten te verduren, waaronder 1 keer met haar longen, toen is het weer erg kritiek geweest, maar ook nu kwam ze er weer doorheen. Begin dit jaar werd het steeds vervelender met het stoma, soms had ze een paar keer per dag lekkage, en iedere keer moest ze weer de wijkverpleegkundige laten komen.

Ze begon toch steeds meer te denken aan een hersteloperatie om het stoma op te laten heffen en haar buik, die steeds dikker werd, weer wat beter te maken. Ze was ontzettend bang om weer geopereerd te worden. Bang dat het weer fout zou gaan.

Doordat het stoma zo lekte is de operatie toch iets vervroegd. Maandags na de operatie is er een controlefoto gemaakt en alles was goed. Woensdag zeiden ze dat ze de maandag erna naar huis moest. Ze voelde aan dat er iets niet goed was, en wilde ook absoluut niet naar huis.

Die vrijdag ontdekten ze dat er een gaatje in haar darm zat boven de naad. Een operatie was te riskant, dus hebben ze een slangetje geplaatst die de viezigheid weg moest halen. Ook een bacterie die ze al eerder op intensive care gehad had, kreeg ze nu weer. Die zorgde voor heel veel problemen. En uiteindelijk werd het voor haar longen teveel. Zondag 16 maart is ze naar intensive care gebracht omdat ze ontzettend benauwd was.

Ze heeft toen heel duidelijk aangegeven dat ze niet beademd wilde worden. Ze wilde kunnen blijven praten, niet meer zo’n slangetje in haar keel. Dat moet je dan respecteren, hoe moeilijk het ook is. Maandagochtend werd ik gebeld door het ziekenhuis, vlak voor ik naar mijn werk wilde gaan. Het ging niet goed en we moesten komen.

Ik was er als eerste, en ze was echt heel benauwd. De arts kwam langs en die zei dat beademen ook geen zin zou hebben, dat het alleen maar rekken was, en dat ze niets voor haar konden doen, alleen morfine geven. Mijn moeder werd toen rustig, en besefte dat ze afscheid moest gaan nemen. Ik voelde niets meer, alle kracht leek uit me weggezogen, ik wilde mijn moeder niet kwijt. Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik haar zou missen als ik iets aan haar had willen vragen.

Bijvoorbeeld als ik zelf ooit kinderen mag krijgen. Ik heb haar ook gezegd dat ik van haar hou. Toen zei ze, je weet dat ik ook van jou hou, maar ik zei dat ik het graag wilde horen. Dat deden we nooit zo erg. Sindsdien hebben we het regelmatig tegen elkaar gezegd.

Mijn moeder heeft een aantal mensen gebeld en er zijn ook een aantal mensen langs geweest om afscheid van haar te nemen. Ik vond eigenlijk dat ze wel weer een beetje opgeknapt was, en dat maakte dat ik me een klein beetje hoopvol voelde. Dinsdag mocht ze weer terug naar de gewone afdeling, waar ze ‘s avonds toch weer erg benauwd werd en we weer geroepen werden.

Toen begon ze al aan te geven dat het haar teveel werd. Woensdag heeft ze tegen de arts gezegd dat ze niet meer verder wilde, die kon weinig meer voor haar doen dan haar morfine geven. Voordat ze de morfine kreeg, heb ik beseft dat mijn hoop niet terecht was, en dat ik haar moest steunen in haar laatste stukje.

Dat heb ik haar ook laten blijken, hoe moeilijk het ook was. Vanaf toen werd ze steeds suffer, en hebben we de nacht van donderdag op vrijdag in 2 ploegen bij haar gewaakt. Vrijdagmiddag 21 maart waren we er allemaal toen de arts kwam en de morfinepomp verhoogde. Hij was nog niet weg of haar ademhaling stokte. Pas toen drong het tot me door dat er echt geen hoop meer was. Hierna begon het, helaas, bekende geregel voor de begrafenis. Ze had me gevraagd of ik een nummer wilde zingen tijdens de mis.

Dat is me gelukt. Ik weet nog niet waar ik de kracht vandaan heb gekregen, maar achteraf voelde het ook heel goed dat ik dat nog voor haar heb kunnen doen, een mooi afscheid, hoe triest het ook is.

Zowel mijn vader als mijn moeder liggen in het familiegraf bij hun ouders. Het is voor ons nu heel moeilijk om door te gaan. We zijn nog druk bezig het huis van mijn moeder op te ruimen. Ik heb nu echt het gevoel dat ik mijn jeugd kwijt ben, mijn voorgeschiedenis. Ik weet nu wel dat ik de kracht in me heb om hier doorheen te komen, maar het zal weer een lange weg worden. Ik ben blij met de steun van mijn lieve vriend en mijn zusje en alle mensen om me been die ik nog hard nodig zal hebben.

Ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben, en ik wens iedereen die eenzelfde verlies moet meemaken heel veel sterkte toe. Groetjes, Bianca, 29 april hillege chello. Daarvoor is het te gevoelig en te pijnlijk.

Mijn naam is Sabrina en ik ben 24 jaar oud. Toen ik 9 was overleed mijn moeder aan kanker. Toen ik 4 jaar oud was begon het met een knobbeltje in haar borst en uiteindelijk zat het in haar hele lichaam. Ik heb bijna geen herinneringen meer van haar. Nadat mijn moeder was overleden is mijn vader aan de drank gegaan en is extreem gaan gokken.

Dit hed als resultaat dat wij thuis of heel veel geld hadden of heel weinig. Rekeningen werden ook bijna niet betaald, Douchen bij de buren of je wassen met het water van de wasmachine, omdat het gas weer eens was afgesloten waren bij ons niet zo vreemd.

Ik heb een oudere zus maar ook de periode dat zei nog thuis woonde kan ik niet terughalen. Het is zo frustrerend als je zoveel kwijtraakt en dat dan ook je geheugen je in steek laat.

Mijn vader kreeg op een gegeven moment al een nieuwe vriendin ik weet niet meer hoelang daar tussen heeft gezeten. Na die vriendin volgde een nieuwe en een nieuwe. Afijn de tel was ik al kwijt. Mijn vader heeft ons ook vaak genoeg verteld dat hij ons nooit gewild heeft en dat mijn moeder kinderen wou, Nou dat was te merken ook, vaak was het enige wat er in huis te eten was beschimmeld brood. En dan moest je maar weer naar de kroeg toe om geld te halen om iets te kunnen eten. Mijn vader was ook niet vaak thuis.

Hij werkte dan wel maar zat daarna vaak in de kroeg. En waar hij s'nachts was, dat was niet altijd bekend. Ik woon nu na een lange weg 3 jaar samen. Maar mijn omgeving snapt het niet. Om de een of andere reden kan ik het verleden niet loslaten en dat is iets wat mij vaak wordt verweten.

Mensen zeggen iedere keer tegen me dat ik niet goed bezig ben en dat ik niet opgevoed ben. Ik weet dat wat mijn vader ons gegeven heeft geen opvoeding was, dus uiteindelijk heb ik het zelf gedaan. Ik kan er dan ook zo kwaad om worden als ze tegen mij zeggen dat ik geen goede opvoeding heb gehad.

Ik heb mezelf opgevoed, ik zit niet aan de drank, ik heb nog nooit drugs gebruikt. Ik had mijn eerste vriendje toen ik 20 was. Dan vind ik toch dat ik het goed heb gedaan.

Maar ik moet toegeven dat ik er op dit moment niet meer uitkom. Heeft 'men' dan toch gelijk en doe ik het fout of is het begrijpelijk dat ik in de war ben. Er is nu ook een depressie bovenop gekomen door het verleden, maar is dat dan mijn keus??? Er wordt tegen mij namelijk gezegd dat het mijn eigen keuze is om in het verleden te leven maar ik heb het gevoel dat ik dat niet in de hand heb. Ik weet dat ik dit aan het begin moest zeggen, maar ja beter laat dan nooit. Ik wil even zeggen dat ik heel blij ben met jullie site.

En ik zou het ook op prijs stellen als er mensen zijn die op mijn verhaal willen reageren, want ik moet toegeven op dit moment voel ik me verdomd alleen. Sabrina,  18 maart Dopey7 hotmail. Dat deed mij zo goed dat ik andere verhalen kon lezen, zodat je het gevoel krijgt dat je niet alleen bent. De verhalen zijn zeer ontroerend en ook verschillend, maar wat we allemaal gemeen hebben is het verdriet hebben over de allerliefste mensen die we kenden.

Het verdriet is niet zomaar weg te poetsen, we moeten er mee leren omgaan en dat gaat niet zomaar we moeten de pieken en dalen nemen en dan kom je ooit een keer Dat je er liefdevol en zonder at teveel verdriet naar de herinneringen terug kunt kijken. Mijn moeder was altijd mijn moeder, maar ook een vriendin.

In ongeveer kreeg mijn moeder te horen dat ze borstkanker had. Dat was dus schrikken. Na eerst een operatie en 1 jaar chemokuren, misselijk zijn en kaal, was ze klaar. De foto’s wezen uit dat ze kanker vrij was.

Na 2 a 3 jaar kreeg ze een tumor in haar hals. Doordat ze het niet konden opereren kreeg ze weer chemo. Maar ook werd haar arm verlamd,doordat de tumor erg op haar Zenuwen en spieren drukten. Na driekwart jaar was haar pillen en chemo het enigste wat ze nog at. Eten kreeg ze bijna niet meer weg.

Doordat ze een keer zo benauwd werd is ze opgenomen in bet ziekenhuis. Na een paar dagen kregen we een telefoontje dat we allemaal naar het ziekenhuis moesten komen, want onze ma wilde ons wat vertellen.

Ze vertelde ons dat ze niet meer verder wilde leven, omdat haar bord pillen nog groter was dan haar bord eten. Ze had veel pijn en was bang dat ze ooit zou stikken door die tumor. Dus daar sta je dan genageld aan de grond samen met mijn 2 broers en 1 zus ik ben de jongste. Maar achteraf had ze dit al ooit eens besproken met mijn vader. Het ging toen heel snel er werd een pastor bij gehaald, de morfine pomp aangesloten, en na ongeveer 3 uurtjes viel ze in slaap en daarna in coma.

Om de beurt hebben we gewaakt die nacht, ‘s ochtends hebben we met zijn allen nog thuis gegeten en om half 2 waren we weer in het ziekenhuis. Toen we op de afdeling liepen en naar bet kamertje gingen hoorden we haar al heel gek ademen en daarna is ze ook overleden, Ik was toen 22 jaar, had gelukkig een hele lieve vriend die mijn steun en toeverlaat is nog steeds.

Woonde toen dus samen met mijn vader en m’n jongste broer. Doordat mijn vader en ik alles nu samen moesten doen, heb ik hem een hoop geleerd, strijken, koken en natuurlijk poetsen. Mijn vader was echt een buiten mens. Hij heeft vroeger ook een tuinderij gehad, dus vandaar en nu werkte hij bij de gemeente in de Plantsoenendienst.

Veel verdriet had ik en de rest van de familie natuurlijk ook, ik ging vaak naar de kerk met mijn vader en naar het graf toe. En dat voelde ook goed Nu bijna tien jaar later gaat pa kaarten bij zijn vrienden. Hij is toen een 20 minuten later denken ze gevonden.

Dat is zo’n raar idee dat hij daar alleen lag in de kou, zo verlaten alleen. Onbegrip, waarom, hoe   hij was toch nooit ziek.

En nu is hij zomaar van ons weg Pas de volgende dag konden we hem pas zien en geloven dat bet echt waar was. Ik heb 3 dagen in een shock geleefd. Geen afscheid of niks. Zomaar weg dat vind ik zo erg Terwijl je nog zoveel te zeggen had. De wereld stond voor nu echt stil, wilde niks meer, voelde niks meer. Het enige wat ik wilde en nog steeds wil is een antwoord waarom.

Waar hebben wij dit aan te danken. Eerst hadden mijn ouders verdriet om de tuinderij die ze 2 keer moesten verkopen, 5 keer verhuisd, ma die ziek is geworden en op 56 jarige leeftijd overleed. En dan ook nog eens het plotseling overlijden van mijn vader. En dat net nu wij gingen trouwen in april.

Pa is nu 1 jaar al weer dood, het gaat zo snel en je ziet het om je heen: Maar wij zitten nog met het verdriet. Ongeloof, , vragen en gedachtes over vroegen en zo. Het gaat wet steeds beter met mij maar soms mis ik vroeger zo.. We houden ons maar vast dat ze nu weer gelukkig samen zijn, en wij Ze bleven van elkaar houden en van ons.

Dit was het verhaal van mij, het is een beetje onsamenhangend, maar het is ook best moeilijk om het allemaal te vertellen in een korte!! Vele groetjes van mij, Sylvia Gieling van Onna, 23 januari sgieling xs4all. Ik ben Hennie, 42 jaar en heb door omstandigheden een beschermde, maar toch goede jeugd gehad. Ook na mijn trouwen en het verhuizen naar het zuiden van het land heb ik nooit tevergeefs een beroep op mijn ouders gedaan.

Wij woonden kilometer van elkaar. Mijn ouders begonnen pas op wat oudere leeftijd aan kinderen. Ik heb ook nog een oudere zus 5,5 jaar ouder. Begin was mijn vader 79 en mijn moeder 78 jaar. Mijn vader begon vanaf wat ouderdomskwalen te krijgen, maar echt ernstig ziek, nee dat is hij nooit geweest. Hij liep vanaf die tijd wel met een wandelstok en vanaf oktober werkte zijn blaas niet meer, maar daar bleef het bij.

Mijn moeder hielp hem. Mijn ouders woonden nog steeds geheel zelfstandig, zonder enige vorm van hulpverlening. In februari ontbraken mijn ouders op een familieverjaardag en daar hoorde ik, dat ze niet zouden komen, omdat mijn vader niet goed “uit de voeten” kon. Ik heb geen seconde hoeven te twijfelen, ben eerder weggegaan op de verjaardag en samen met de rest van mijn gezin man en kinderen naar mijn ouders gereden.

Heerlijk vonden ze het, dat we toch nog even aan kwamen. Mijn vader is in die week daarna slecht gaan eten, at uiteindelijk alleen vloeibaar, want het smaakte hem niet meer. Op maandagavond 4 maart kon papa halverwege de trap niet meer verder. Mijn moeder heeft toen gebeld en vrij snel was er hulp ter plaatse. Ze brachten papa naar boven en op het moment dat hij op bed lag, kreeg hij een hartstilstand.

Ze hebben hem gereanimeerd en naar het ziekenhuis gebracht. In de eigen woonplaats was geen plaats, dus werd het een regio ziekenhuis en mijn moeder is toen elke dag op bezoek gegaan gewoon net als normaal, met het openbaar vervoer.

Er werden onderzoeken gedaan en op vrijdag 22 maart kregen wij de verpletterende uitslag: Er was niets meer aan te doen. Er werd niet in termijnen van maanden gesproken, maar slechts van enkele weken.

Op maandag 25 maart is er verzorgende hulp geregeld en we waren erg blij, dat papa op woensdag 27 maart ’s morgens thuis werd gebracht. Mijn tante een schoonzus van mijn moeder kwam ook bij mijn vader en moeder in huis en zij zou zo lang blijven als nodig mocht zijn.

Op eerste Paasdag 31 maart zouden wij naar papa gaan, maar kregen om Kalm en rustig was hij ingeslapen. Groot was mijn verdriet. Zo snel, dat was niet eerlijk. Hij zou nog enkele weken blijven leven en niet 10 dagen. In diezelfde periode was ik ook ziek, dus kon ik voor mijn gevoel niet vaak genoeg naar papa.

In januari was ik als herintreder 20 uur per week gaan werken en het beviel wel. Een week nadat papa naar het ziekenhuis was gebracht, werd ik ziek en toen ik mijn werkgever vertelde wat er speelde en de snelheid waarmee alles verliep, hoopte ik op een beetje begrip..

Maar ik kreeg de kous op mijn kop: Mijn keus was niet moeilijk. Mijn ontslagbrief lag de volgende dag al in de brievenbus. Geen spijt, geen seconde spijt heb ik van die beslissing. De dagen na het overlijden zijn we regelmatig naar mijn moeder gereden en waren erg blij dat mijn tante nog bij haar bleef. Mijn vader is op 5 april begraven en moesten we definitief afscheid van hem nemen. Wat deed dat pijn.

Hem te moeten missen. Die lieve papa, die altijd voor me klaar stond. Op 10 april heb ik mijn verjaardag niet gevierd. Mijn hoofd stond er niet naar, maar vond het wel heel erg fijn, dat mijn moeder en tante een dagje bij me kwamen. Sinds ik niet meer thuis woon belde ik elke week wel enige malen met mijn moeder en omgekeerd. Ik heb in de ziekenhuisperiode van papa elke dag met mijn moeder gebeld en bleef dat na zijn overlijden ook doen.

Totdat mama in juni tegen mij zei, dat we het niet meer hoefde. Maar toch bleef ik haar vaker bellen dan daarvoor. We hebben mama in mei nog geholpen met het opruimen van de zolder en ik heb in juli, toen de kinderen op scoutingkamp waren, een paar dagen bij mijn moeder gelogeerd. We zijn zelfs nog een dagje samen op stap geweest. In augustus is mijn jongste, een meisje van 11, ook nog een week bij haar gaan logeren. Dikke pret, want ondanks de leeftijd van mijn moeder 79 hebben ze toen zelfs nog een partijtje midgetgolf gespeeld.

In oktober vond ik ander werk en met veel enthousiasme ging ik aan de slag. Twee ochtenden per week als secretaresse in een ziekenhuis. Heel leuk en afwisselend werk en een stel heel fijne collega’s. Toen ze hoorden welke periode ik achter de rug had, vond ik alleen maar begrip.

We probeerden allemaal weer het leven van alledag op te pakken en dat lukte vond ik vrij aardig. Natuurlijk was het gemis enorm, maar we probeerden er wat van te maken. We kabbelden de dagen een beetje door, totdat in de herfstvakantie, op dinsdag 22 oktober , de huisarts van mijn moeder mij opbelde en vertelde, dat mijn moeder de volgende dag opgenomen zou worden in het ziekenhuis.

Mama moest worden opgenomen, want zij vermoedde, dat mama een tumor in haar buik had. De wereld stond stil. Ik klapte dicht en wist niet wat ik moest zeggen.

Nee, echt nog nooit een dag ziek geweest, zelfs geen griep. Wel een keertje wat verkouden. Zo kort na ons pap. Ik heb vreselijk zitten huilen. De kinderen hebben mijn man wakker gemaakt die lag te slapen, was net thuis uit de nachtdienst en verslagen zaten wij bij elkaar. Ik kan niet omschrijven hoe het voelde toen ik dat hoorde. De grond spleet onder mijn voeten open.

Korte tijd later heb ik mama gebeld en gezegd dat ik even niets wist te zeggen en begonnen elkaar toch maar wat moed in te spreken.

Later op de avond hebben we elkaar weer gebeld en weer ons ongeloof uitgesproken, want we konden het beiden niet bevatten. Ik heb vanaf dat moment elke dag dat ik haar aan de telefoon had of haar zag gezegd: Dat was tegen de afspraak in, want vrijdag zou het gesprek pas plaatsvinden en zo stond wederom mijn wereld op z´n kop. Vrijdag de achtste november hebben wij inderdaad te horen gekregen, dat ons mam terminaal kankerpatiënte was. Ze was al te zwak voor kuren en zo.

Weer stond mijn tante voor ons klaar. En wat was mijn moeder blij toen ze mij op maandag 11 november belde en de woorden uitsprak: O, zei ik, lieve schat wat ben ik blij voor je. Maar achterin mijn hoofd dacht ik, nu gaat het aftellen beginnen. Elke dag belde ik met mama. En elke dag opnieuw vertelde ik haar van alles en eindigde ik met de woorden: De gesprekjes werden steeds korter, maar toch je hoorde elkaar even en het brak de dag.

Ik hoorde wel aan haar stem, dat het haar steeds meer moeite kostte, maar ze liet niets merken. Op zaterdag de 16de november belde ik haar weer en ze nam op, ik zei: Ik keek naar de telefoon in mijn hand en zei tegen mijn man en kinderen: Wat ze had gezegd klopte niet. Mijn tante had al enkele dagen daarvoor gezegd, dat mama niet meer at. Het smaakte haar niet meer.. Achteraf zou blijken dat ik gelijk had. Zondagavond reden mijn man en ik naar mama toe, om daar samen met mijn tante bij haar te eten.

Ze heeft de hele tijd liggen slapen en was zich niet meer bewust van onze aanwezigheid. Vlak voor het weggaan heb ik mama samen met mijn tante nog verzorgd voor de nacht en kreeg ze, een korte opleving. Ze vond het fijn dat ik dinsdags zou komen en zou blijven slapen tot woensdag.

Even nog met elkaar, nu kon het nog …… We zeiden elkaar gedag en wij reden weer kilometer terug naar huis. Mijn tante had naar haar gebeld. Sinds wij zondagsavonds weg waren, was het snel achteruit gegaan met mama en we moesten er ernstig rekening mee houden, dat het wel eens snel zou kunnen gaan.

Om iets over half vier heb ik naar het huis van mama gebeld en aan de juffrouw van de hospice-service gevraagd hoe het met mama ging mijn tante had een middagje “vrij”. Tja het ging wel achteruit. Het was volgens haar een kwestie van enkele uren tot enkele dagen.. Rond vier uur belde mijn zus, mijn tante had gebeld en gezegd dat wij moesten komen, want volgens haar ging het snel achteruit. De keus was voor ons niet moeilijk: We kwamen om Koud en kil werd op dat moment de wereld om mij heen.

Weer tien dagen in plaats van 2 tot 6 maanden. Geen woorden zijn er voor te vinden, wat er toen door mij heenging. De dagen daarna doorgeworsteld.

Elke dag zijn we even bij mama gaan kijken. Op 25 november is mama begraven. Bij papa in het graf, waar net een maand de steen op stond.. De 26ste november zouden we eigenlijk feest hebben gehad, papa zou 80 jaar geworden zijn.

Dat zou eigenlijk een dubbelfeest worden, want half december zouden ze hun gouden bruiloft vieren.. Moeilijke weken van opruimen volgden. In een roes heb ik de feestdagen beleefd. Het enige wat me van die tijd wel is bijgebleven: Fijne collega’s, waar ik mijn verhaal ook kwijt kon.

Een luisterend oor, maar vooral begrip. Een baas die niet moeilijk deed, omdat ik niet kon komen werken, terwijl ik midden in mijn proeftijd zat. Nu, momenteel, leef ik bij de dag. De goede pluk ik en de slechte worstel ik door. Waar ik nog het meest mee zit: Niemand kan haar vervangen. Nog even haar stem horen en kletsen. Nog een keer te kunnen zeggen hoeveel ik van haar en papa hou.. Het doet zo verschrikkelijk veel pijn van binnen.

Vorige week vrijdag had ik zo’n slechte dag. Ik kwam thuis van werken, werd onderweg verdrietig. Thuisgekomen kreeg ik van mijn man voor Valentijnsdag een cadeautje en weer zitten huilen.

Het gemis is zo groot. Bleek de volgende dag, dat ze op Valentijnsdag de steen hadden herplaatst. Waarom nou juist op die dag?

Maar aan de andere kant, Valentijnsdag, de dag waarop je elkaar de liefde kan verklaren.. Ik weet momenteel niet met welk verdriet ik bezig ben: Ik weet het soms echt niet meer, maar ik ga door en vecht. En ik schrijf in een mooi, speciaal gekocht schrift alles op. Mijn gevoelens, herinneringen, van alles. Niet elke dag, maar wanneer ik er behoefte aan heb. Schrijf je verhaal op, praat erover, huil erom, schreeuw het uit, maar uit het. Heel fijn dat ik mijn verhaal met jullie kan delen en als je ook iemand bent verloren, dan wens ik je verschrikkelijk veel sterkte.

Liefs van Hennie Berendsen, 21 februari hennieberendsen hotmail. Dit was niet onverwacht, ze heeft erg geleden. Hoewel de omgeving en hulpverleners het niet wilden erkennen, wisten mijn moeder en ik dat ze stervende was. Ik ben er niet bij geweest. Ik woon in Engeland en mijn moeder in Nederland. Ze had een afspraak met de specialist die haar gelijk heeft opgenomen. Ze is diezelfde nacht overleden. Ze was vind ik pas Ik ben toen natuurlijk gelijk naar Nederland gekomen, waar de uitvaart op 3 januari plaatsvond.

Mijn vader 76 was sinds november in een verpleeghuis wegens dementie. Daar heb ik hem in november ook opgezocht en zou begin januari weer gaan. Door alles wat er bij een overlijden komt kijken, kon ik niet eerder dan 8 januari naar hem toe. Op de morgen van 8 januari belde mijn tante om me te vertellen dat mijn vader was overleden. Ik ben het die dag helemaal kwijt geweest.

Ik kon alleen maar denken: Nou, niks natuurlijk, alles rond mijn vaders uitvaart werd door mijn halfbroer geregeld en voor de rest gewoon doorgaan met de flat van mijn moeder leegmaken etc etc. Maar het voelde zo verloren. Ik voelde me zo verloren. Inmiddels is de flat van mijn moeder leeg en ben ik weer thuis in Engeland.

Ik ben nog niet aan het werk geweest, maar ga maandag. Ik sta bekend als een sterke persoonlijkheid en dat heb ik ook. In de maand na het overlijden van mijn ouders ging ook alles goed met me. Beide uitvaarten heb ik me sterk gevoeld. De speeches gingen goed, zonder haperen, zonder dat mijn stem brak. Daar was ik zo blij mee. En nu, er wordt van me verwacht en ik verwacht het ook van mezelf dat ik mijn leven weer gewoon oppik.

Maar zo werkt het gewoon niet. Niets is meer hetzelfde. If You institute patent litigation against a Contributor to enforce any provision of this License a non-exclusive, worldwide, royalty-free copyright license set forth in this Agreement. Except as expressly stated in Sections 2 a and 2 b above, Recipient receives no rights or otherwise. Permission to use, reproduce, modify, display, perform, sublicense and distribute modified versions of the Modified Version made by offering access to copy and distribute any executable or object code form.

Subject to the authors of the Work. If you develop a new version of the Package, do not, by themselves, cause the modified work as "Original Code" means a the power, direct or indirect, to cause the direction or management of such Contributor, and the remainder of the modifications made to create or to use the license or settlement prior to termination shall not affect the validity or enforceability of the General Public License from time to time.

Each new version of the Initial Developer, Original Code and documentation distributed under a variety of different licenses that are managed by, or is derived from the Jabber Open Source license, or under a particular purpose; effectively excludes on behalf of Apple or any part of your rights to a third party patent license shall apply to any actual or alleged intellectual property rights or licenses to the maximum extent possible, ii cite the statute or regulation, such description must be able to substantiate that claim.

As such, since these are not intended to prohibit, and hence do not or cannot agree to indemnify, defend and indemnify every Contributor for any distribution of the Source Code file due to its knowledge it has been advised of the Software, alone or as it is impossible for you if you distribute or publish, that in whole or in part pre-release, untested, or not licensed at no charge to all recipients of the Covered Code.

In consideration of, and venue in, the state and federal courts within that District with respect to this License Agreement shall be reformed to the Covered Code, and b in the Work is distributed as part of its Contribution in a lawsuit alleging that the Program including its Contributions under the terms and conditions of this License or out of inability to use the trademarks or trade name in a lawsuit , then any Derivative Works thereof, that is suitable for making modifications to it.

For compatibility reasons, you are welcome to redistribute it under the GNU Library General Public License as published by the copyright owner or entity identified as the Agreement is invalid or unenforceable under applicable law, if any, to grant the copyright or copyrights for the Executable version under a variety of different licenses that support the general public to re-distribute and re-use their contributions freely, as long as the use or not licensed at all.

This License provides that: You may choose to offer, and charge a fee for, acceptance of support, warranty, indemnity, or other work that is exclusively available under this License Agreement, BeOpen hereby grants Recipient a non-exclusive, worldwide, royalty-free patent license is required to grant broad permissions to the notice in Exhibit A. Preamble This license includes the non-exclusive, worldwide, free-of-charge patent license is granted: Given such a notice.

Let op dan leggen we het uit. Bezoekers van websites krijgen te maken met cookies. Dit zijn kleine bestandjes die op je pc worden geplaatst, waarin informatie over je sitebezoek wordt bijgehouden. Ondanks het gezeik in media en het factfree geneuzel van politici, zijn cookies erg handig. Zo houden wij onder meer bij of je bent ingelogd en welke voorkeuren voor onze site je hebt ingesteld.

Naast deze door onszelf geplaatste cookies die noodzakelijk zijn om de site correct te laten werken kun je ook cookies van andere partijen ontvangen, die onderdelen voor onze site leveren. Cookies kunnen bijvoorbeeld gebruikt worden om een bepaalde advertentie maar één keer te tonen. Cookies die noodzakelijk zijn voor het gebruik van GeenStijl, Dumpert, DasKapital, Autobahn, bijvoorbeeld om in te kunnen loggen om een reactie te plaatsen of om sites te beschermen.

Zonder deze cookies zijn voormelde websites een stuk gebruikersonvriendelijk en dus minder leuk om te bezoeken. Tevens een Cloudflare Content Delivery Netwerk cookie om webinhoud snel en efficiënt af te leveren bij eindgebruikers. Dat zeiden we dus al. Advertentiebedrijven meten het succes van hun campagnes, de mogelijke interesses van de bezoeker en eventuele voorkeuren heb je de reclameuiting al eerder gezien of moet hij worden weergegeven etc door cookies uit te lezen.

hete tiener meisjes opa kleindochter sex